Kadir ÇELİK yazdı...
Fotoğraf: Evrensel Gazetesi...
Dağların eteğinde, dilin bir anne mirası olarak öğrenilen bir köyden kopup kalabalık bir şehre savrulduğumda, adını bilmediğim bir dilin içine bırakıldım. Okulun kapısından içeri adım attığım ilk gün, Öğretmenin sesi, bana hiç açılmayan bir kapı gibiydi.Tek kelime anlamıyordum...
Evde konuştuğumuz dili, annemin ninniye kattığı, babamın gündelik hayatın yükünü taşıdığı dili, çocuk aklımla yalnızca evin sınırları içinde geçerli sanıyordum. Şimdi dışarıda başka bir dünya vardı ve o dünyanın dili bambaşkaydı. Okulda yoktu bu dil, kitapların satırlarında yoktu, resmî cümlelerin hiçbir yerine sızmıyordu. Televizyonda da duymuyordum. Görünmedikçe, duyulmadıkça, sanki kamusal hayatta var olmasına izin verilmeyen bir şeye dönüşüyordu...
Zamanla buna alıştım. Susmanın, eksik konuşmanın, kelimeleri içerde bırakmanın normal olduğunu öğrendim. Dil, evin içinde serbestti ama kapıdan çıkınca daralıyor, sessizleşiyor, neredeyse utanıyordu...
Ta ki bir gün, mermer koridorların soğukluğunda, kelimelerin ölçülüp biçildiği bir kürsüde, mecliste bir kadının sesi yükselene kadar. İnkârın merkezinde, susturulmak için kurulmuş bir düzenin ortasında, o dil bütün ağırlığıyla korkusuz bir kadının, Leyla Zana’nın dilinde bir başkaldırıya dönüşüyordu...
O an şunu fark ettim: Evde konuşulan dil, yalnızca aile içinde sınırlı kalmış zulüm görmüş bir dildi. Uzun süre kamusal alandan dışlanmış, adı anılmamış, duyulması istenmemişti. Okullarda, kitaplarda, ekranlarda yoktu; çünkü orada olmasına izin verilmiyordu. O kürsüde yükselen ses, ilk kez bu dışlanmayı bozuyordu. Ben de o an, kendi çocukluğum boyunca sessizce içimde taşıdığım kelimelerin neden hep eksik kaldığına anlam vermeye başlamıştım...
Ve ben, o gün ilk kez, kendi dilimin yalnız olmadığını, susturulsa bile yok olmadığını öğrendim...
* Bu bir editöryal haberdir.
