*VELİ BAYRAK...
[email protected]

Sen X hesabından 10 Kasım anmalarını kastederek, “Belli bir saatte arabadan inip yol kesilmez! Heykel karşısında saygı duruşu olmaz. Bu cebirdir, dayatmadır.” diyorsun ya! Haklısın Hacı! Yol kesilmesin.Trafik aksamasın. İnsanlar işine gücüne rahat yetişsin. Ama sen böyle yapmıyorsun Hacı! Böyle demiyorsun. Elmayla armudu birbirine karıştırıyorsun! Bizi kandırma Hacı! Çünkü karşında, siyaseten her partiden her yanlışın arkasına bir mazeret üreten, dün söylediklerini bugün inkâr eden siyasetçiler yok. Karşında her yanlışın üzerini bir “Kandırıldık!” ya da “Nereden bilirdik!” cümlesiyle örtüp bugün hiç tanımamış gibi davranan da yok. Dün göklere çıkardıklarına bugün sırtını dönen, dün alkışladıklarını bugün hiç tanımamış gibi davrananlar yok! Bizi yeme Hacı! Elmayla armudu birbirine karıştırma!

Bak Hacı!

Bir de çıkmış, buna "cebir" diyorsun! Oysa 10 Kasım sabahı insanlar kendi istekleriyle duruyor Hacı. Kimi gözleri dolarak, kimi başını öne eğerek, kimi elindeki işi bırakıp sessizce. Kimse kimseyi zorlamıyor. Kimse kapılarına dayanıp onları otobüslere bindirmiyor. Kimse belediyelerin ya da siyasi partilerin mitinglerine çağrılır gibi çağrılmıyor. Kimseye talimat verilmiyor. İnsanlar gönüllerinden geldiği için saygı duruşunda bulunuyor. Bunun adı cebir değil Hacı! Bunun adı sevgi, saygı, minnet, vefa. Sen neye sayarsan say Hacı! Asıl cebir, insanların iradesini baskıyla teslim almaktır. Bir hakkı kullanmak isteyenin önüne engel koymak, farklı düşündüğü için insanı susturmak, gücünü kullanarak başkasının hayatına müdahale etmektir. Birilerinin konvoyu geçsin diye yolların kapatılmasına ses çıkarmayıp, insanların gönüllü olarak bir dakika durmasını cebir saymak nasıl bir anlayıştır Hacı? Kusura bakma Hacı! Ya da bak! Gönülden gelen saygıyla zorla yaptırılan bir davranış arasındaki farkı ayırt edemiyorsan, sorun 10 Kasım'da değil Hacı, senin cebir anlayışında!

Bak Hacı!

Sen hiç hafta içi, herhangi bir günde Anıtkabir'e gittin mi? Oradaki ziyaretçileri gördün mü? Biraz durup kim olduklarına, nerelerden geldiklerine baktın mı? Biliyor musun, o ziyaretçilerin önemli bir bölümü Ankara dışından geliyor. Konya'dan, Eskişehir'den, Sivas'tan, Antep’ten, Malatya'dan, Yozgat'tan, Trabzon'dan, Edirne'den, Anadolu'nun dört bir yanından. Kimi ailesiyle, kimi çocuğuyla, kimi okul arkadaşlarıyla, kimi tek başına. Üstelik kimse onları zorla getirmiyor. Kimsenin kapısına dayanıp otobüse bindirmiyorlar. Kendi imkânlarıyla, kendi istekleriyle, kendi gönüllerindeki sevgiyle geliyorlar. Şimdi söyle bakalım Hacı, bu insanların Anıtkabir'e gitmesi dayatma mı? Bir insanın gönüllü olarak duyduğu saygı, senin gözünde nasıl oluyor da cebire dönüşüyor?

Bak Hacı!

Hani, “Belli bir saatte yol kesilmez!” diyorsun ya! Peki içinde senin desteklediğin siyasilerin de bulunduğu onlarca koruma aracı ve uzun konvoylarla şehirlerin yollarının kapatılması da buna dahil mi Hacı? Sıradan vatandaşın geçişi dakikalarca engellenmesine de bir şey diyor musun? Siyasetçilerin konvoyları geçerken kapanan yolları da aynı hassasiyetle eleştiriyor musun? Üstelik senin "cebir" dediğin yılda bir kez, yalnızca bir dakika süren bir saygı duruşu. Oysa siyasilerin konvoylarıyla yolların kapatılması hayatın içinde sürekli karşımıza çıkıyor. Hatta daha birkaç ay önce Ankara'da düzenlenen NATO Zirvesi'ni hatırla Hacı! 6-9 Temmuz tarihleri arasında başkentin çok sayıda ana arterinde trafik kısıtlamaları uygulandı, güzergâhlar kapatıldı, ulaşım düzenlemeleri yapıldı. Kaldı ki günümüzde artık bu iş yalnızca siyasetçilerle de sınırlı değil. Valilerin programları, protokol ziyaretleri, resmî törenler derken yollar yine kapanıyor. Demek ki mesele yolun kapanması değilmiş Hacı! Mesele, yolun kimin için kapandığıymış!

Bak Hacı!

Bu kanıya nereden vardın, nerede yaşıyorsun, ne yiyip içiyorsun bilmiyorum ama biz de bu memlekette yaşıyoruz! Kimsenin memleket ve insan sevgisi teraziyle ölçülmez. Elbet bizim de isim, kişi, karakter, toprak ayrımı yapmaksızın eleştirdiğimiz pek çok konu var. Ama merak etme Hacı, memleket sevgisi sadece senin tekelinde değil! Biz de bu topraklarda doğduk, büyüdük. Gökten paraşütle inmediğimize göre bizim de anlatacaklarımız, gördüklerimiz, yaşadıklarımız, eleştirdiklerimiz var! Hayatım boyunca onlarca kez, farklı yerlerde 10 Kasım anmalarına tanık oldum. Kimi zaman yolda, kimi zaman araçta, kimi zaman sokakta, kimi zaman şehrin en kalabalık noktasında. 10 Kasım sabahı saat 09.05'te trafiğin durduğuna, insanların araçlarından inerek saygı duruşunda bulunduğuna, sirenlerin çaldığı ve hayatın bir dakikalığına sessizliğe büründüğü o anlara defalarca şahit oldum. Peki ne gördüm biliyor musun Hacı? Öfke değil, saygı gördüm. Kavga değil, hürmet gördüm. Zorlama değil, gönüllülük gördüm. O bir dakikalık sessizlikte kimse kimseye hakaret etmiyor, kimse kimseyle kavga etmiyor, kimse kimseye siyasi görüşünü sormuyor. Çünkü orada amaç birilerini zorlamak değil; bu ülkenin tarihinde önemli bir yeri olan bir insana duyulan saygıyı paylaşmak. Şimdi söyle bakalım Hacı, sen bütün bunların neresinde cebir, neresinde dayatma görüyorsun?

Ve son olarak Hacı!

İnsanların bir dakikalığına durmasına tahammül edemeyebilirsin. Buna itiraz edebilirsin. Ama milyonlarca insanın gönlünden geçen bir duyguyu küçümsemek başka, o duygunun neden var olduğunu anlamaya çalışmak bambaşka bir şeydir. Bak Hacı! Ya da bakma! Herkesin her şeyi sevmesi mümkün değil. Ama farklı düşünsek de bu ülkenin tarihine ve değerlerine karşılıklı saygı göstermek mümkün. Çünkü bazı insanlar için 10 Kasım yalnızca takvimde bir tarih değildir. Bazıları için bir dakikalık saygı duruşu, bir ömrün minnetidir. Bunu anlamak için arabadan inmek yetmez Hacı. Biraz da önyargılarından inmen gerekir!

Bak Hacı!

Sen sanıyor musun ki 10 Kasım’da saygı duruşuna geçenler, arabadan inip gözyaşı dökenler, trafiği durduranlar Atatürk’ü sadece bir “heykel” olarak görüyorlar! Sen sanıyor musun ki onların da Atatürk'ün bazı kararlarını ve uygulamalarını eleştirdikleri, eksik veya yanlış buldukları noktalar yok! Bir insana saygı duymak, onun her yaptığını doğru bulmak, her kararını sorgusuz sualsiz kabul etmek değildir Hacı. Atatürk'ü sevmek de onu eleştiriden muaf tutmak anlamına gelmez. Ama sen böyle yapmıyorsun Hacı! Böyle demiyorsun. Elmayla armudu birbirine karıştırıyorsun! Bu ülkede bazı yollar birilerinin konvoyu geçsin diye kapanır, bazı yollar ise insanların gönülden duyduğu saygı karşısında kendiliğinden durur. İkisi arasındaki farkı anlayabilmek için biraz tarih, biraz vicdan, biraz da izan gerekir! Sen bunlarla aranı düzelt Hacı!

*Gazeteci Yazar...