*SEZAİ SARIOĞLU...

Vakti evvelde meddahlar muhabbetlerine başlamadan önce, “Herkesin meseli ve meselesi başka” deyip dinleyenleri merak burcuna sokarlarmış...

Madem tarih bizi buluşturdu birkaç hikmetli cümleyle başlamak isterim…

Masallar bize der ki; mademki karşılaştınız, adlarınızın, önyargılarınızın ötesine geçmeden ne kıssayı ne hisseyi ne de anlatıcıyı anlayabilirsiniz...

Şiirler bize der ki; sözcüklerin sözlük anlamının ötesine geçiniz ki kalbiniz hakikate değsin...

Fotoğraflar bize der ki, bakma ve görme mesafesinin ötesine geçiniz ki gözünüz kalbinize mahcup olmasın...

Bazı şeyler gibi isimleri de eskimez. Onları hafıza sandığından çıkarıp hohlayarak parlatırız...

Çoğu zaman kimse hatırlatmadan hatırlarım;

geçmişten önce geleceği görürüm...

Uzaklara baktıkça uzuyor boynum, yakınlara baktıkça kısalıyorsa bunda bir keramet olmalı...

Baktıkça gözümün sağlamasını yapıyor duvar yazıları, kendimi hep alıntılarla, ustalardan sayfa numaraları vererek haklı çıkarıyorum...

Bazı yenilgiler aslının aynıymış, bazen bildim bazen bilemedim...

Çiçeklerle ve gerçeklerle göz göze gelmek bazen yanlış anlaşılabilecek bir şeymiş...

Her şey geçicidir, gelecek günlerde, aylarda, yaz geçip eski "yas" eskiyince "yeni yas" bakıp aramak ihtimal dâhilindedir...

Kaybın yasını tutmayı bazen bildim bazen bilemedim...

Bazı fiiller ve cümleler kendilerinden ve sahiplerinden başka kimseyi haklı çıkarmaz...

Derler ki, haklılığı mülk edinmenin telâfisi yokmuş...

En haklı yerlerimizden yenildiğimiz, üstelik güzel yenilmediğimiz zamanlarda, her şeye rağmen neşemizi, umudumuzu ve mücadele hevesimizi kaybedersek hayata ve kendimize yeniden başlayamayız...

Böylesi zorun sıratı zamanlarda hayat insanlara kendine ve karşı çıktığı şeylere kaçıp kaydolmayı dayatabilir...

En büyük yenilgi kişinin kendine yenilmesiymiş...

İnsan üşenmeden, bıkmadan ve usanmadan kendinden, mutlak cevaplarından huylanarak sayfa sayfa kendini de okuyacak ki hayatta, kitaplarda ve kendinde karşılığını keşfetsin...

Kendimizden ve birbirimizden sürekli zarar etmenin sonu yok ama sonuçları çokmuş...

Kerelerce kendimizi ve cevaplarımızı eskitmiş olsak da küsmeyin, kendinizi ve soruları yeniden evlât edinin...

Sırtımız hatır ve hatıra senetleriyle doluymuş...

O meşhur, neden-sonuç ilişkisi bağlamında insanlar birbirine olan borcunu ödemekle kalmıyor; neden sonuca, sonuç nedene; teori pratiğe, pratik teoriye, madde mânâya, mânâ maddeye borcunu ödemek zorunda...

Ne yazık ki borçlarını unutanların çoğunlukta olduğu ilişkiler ve çelişkiler yumağında yaşıyoruz...

DÜŞyalıların birbirlerine yaptıkları haksızlıkların ve kötülüklerin bedelini ödemekle ömür tükettiği bir dünyada, kendimizin kendimize veya kendimizin başkalarına ödettiği bedelleri

unutmamak için işaret ve itiraz parmaklarımıza şu cümleyi bağlayın:

Mektup zarfın, ağaç ormanın, oda evin, sokak caddenin, kalp aklın, pratik teorinin, devrimci devrimin, insan kendinin "aşırı ucudur.ama"

Boynumuz uysal değil ki, dünyayı kan gölüne çeviren kapitalizminin neden ve sonucu olan milliyetçi ve ırkçılara boynumuzu uzatalım...

Dilimiz uysal değil ki, muvazzaf ve üniter sözlüklere dilimizi teslim edelim...

Evrensel ve yerel tüm kötülükleri, su içtikleri yere kadar kovalamak boynumuzun, dilimizin ve parmaklarımızın tarihe ve coğrafyaya borcu...

Ömür denen mecra ve macerayı "borç" sözcüğüyle özetlemeyi seviyorum. Bunun nedeni, bir ömür, doğaya, birbirimize, kalplerimize, yaralarımıza, geçmişe ve geleceğe sürekli borç ödediğimiz halde yine de geride ödenemeyen bir "bakiye" kalmasıdır...

Bu nedenle sık sık "Güzel borçlanalım birbirimize, şiir, şarkı, umut ve imkânlı muhabbet borçlanalım" derim...

Borcum borç...

Kabul buyurunuz...

*SEZAİ SARIOĞLU

Şair ve Yazar...