Ali Abacı'ya vefa ve özlemle...
Öncelikle sevgili dostum, arkadaşım, Tuzluçayır ve Natoyolu’nun gecekondu yıllarında, hayatın ve dostluğun en sahici halini birlikte yaşadığımız sevgili Ali Abacı’nın vefatını, Grup Laçin üyelerinden birinin yaptığı paylaşımın ardından, neredeyse tüm gazete ve haber sitelerinin, “Bekar Gezelim şarkısıyla tanınan Grup Laçin’in eski solisti hayatını kaybetti” şeklinde duyurmasını büyük bir eksiklik olarak görüyorum...
*VELİ BAYRAK...
[email protected]
Öncelikle sevgili dostum, arkadaşım, Tuzluçayır ve Natoyolu’nun gecekondu yıllarında, hayatın ve dostluğun en sahici halini birlikte yaşadığımız sevgili Ali Abacı’nın vefatını, Grup Laçin üyelerinden birinin yaptığı paylaşımın ardından, neredeyse tüm gazete ve haber sitelerinin, “Bekar Gezelim şarkısıyla tanınan Grup Laçin’in eski solisti hayatını kaybetti” şeklinde duyurmasını büyük bir eksiklik olarak görüyorum. Evet Ali Abacı, birçoğumuz için sınıf arkadaşı, okul arkadaşı, mahalle arkadaşı olabilir ama Ali Abacı, yalnızca Grup Laçin’in solisti olarak anılacak bir müzisyen değildir. O bu ülkenin yetiştirdiği en önemli saz virtüözlerinden biriydi...
Müzik dünyasında öyle saygın ve özel bir yeri vardı ki bir dönem, yalnızca halk müziği sanatçıları değil, farklı müzik türlerinde eserler veren pek çok solist ve sanatçı onunla çalışmak, eserlerinde onun sazını duymak isterdi. Ali Abacı’nın müzikal kimliğini ve sanat dünyasındaki yerini birkaç kelimeyle, üstelik yalnızca bir şarkıyla özdeşleştirerek haber yapmak, onun sanatına ve müzik tarihimizdeki yerine haksızlık etmek olur. Böylesine değerli bir müzik insanını, asıl kimliği ve sanatçı kişiliğiyle anmak gerekir. Çünkü Ali Abacı, bir grubun eski solistinden çok daha fazlasıydı. Dolayısıyla geçtiğimiz yıl onun Kızılay Müzik’te sevgili ağabeyim Murtaza Çağır’ın dükkanında bana şakayla karışık söylediği sözün gereğini yerine getirerek onu anmak istiyorum...
Hani Tuzluçayır'ı anlatırken hep söylerim ya, “1950'li yıllardan itibaren Sivas'tan, Çorum'dan, Yozgat, Artvin, Kırşehir, Gümüşhane Şiran'dan, Kayseri Sarız'dan gelen insanların omuz omuza vererek, imece usulüyle kurduğu bir mahalledir Tuzluçayır.” diye. İşte o ortak emeğin, dayanışmanın ve güzel insanların arasından yetişmiş bir dostumuzu, bir arkadaşımızı daha kaybettik. Ali Abacı…
Kayseri Sarız'ın Büyükörtülü köyünden çıkıp Ankara'nın sokaklarında büyüyen, Tuzluçayır'ın, Natoyolu'nun, Çöplük'ün hatıralarını hayatına sığdıran bir dostumuzu, arkadaşımızı daha uğurluyoruz. Aslında Tuzluçayır’dan Natoyolu’na orada bulunan mahallelerin yalnızca gecekonduları, sokakları, yolları yoktu. Her köşesinde bir memleket hikâyesi, her kapısında bir dostluk, her sofrasında bir dayanışma vardı. Ali Abacı da işte o yılların, o kültürün, o dayanışmanın içinden gelen bir Anadolu insanıydı. O yoklukta, o yoksunlukta, bazen direnişte bazen hüzünde, bazen kederde bağlamasıyla bize Anadolu'yu hatırlattı, sazı ve sesiyle, sanatına verdiği emekle gönüllerde iz bıraktı...

Hastalığının belli bir aşamasında en son Kızılay Müzik’te sevgili ağabeyim Murtaza Çağır'ın dükkanında bir araya geldik. Uzun uzun sohbet ettik. Şakalaştık. Bana, “Sen yazıyı hazırla.” dedi. Güldük ama biraz da içimiz sızladı yüreğimiz yandı. Sonra üçümüz birlikte yemeğe gittik. Sonraki süreçte ya telefonlaştık ya haberleştik. Bazı insanlar vardır yalnızca yaşadıkları hayatla değil, dokundukları yüreklerle, bıraktıkları izlerle anılırlar. İşte Ali Abacı da böyle insanlardan biriydi...
Kayseri'nin Sarız'ından uzanıp Ankara'nın sokaklarında, mahallelerinde, dost meclislerinde, Hamamönü’nü ve Ali Abacı Müzik Evi’ninde şekillenen hayatı ve türkülere adanmış ömrüyle aramızdan ayrıldı. Anadolu insanının içtenliğini ve memleketinin kültürünü yüreğinde yaşatan bir sanatçıydı Ali Abacı. O, bağlamanın tellerinde Anadolu'nun sesini aradı. Türkülerinde memleket hasretini, insan sevgisini, sevinci ve hüznü dile getirdi. Sanat hayatında nice insanın gönlüne dokundu. Sadece türkü söylemedi, yaşadığı coğrafyanın kültürünü, insanını ve hatıralarını da seslendirdi. Bugün aramızdan ayrılışının hüznünü yaşarken insan ister istemez geçmişe dönüyor. O eski mahalleleri, sokakları, dost sohbetlerini hatırlıyor. Bir zamanlar aynı sokaklarda yürüyen, aynı havayı soluyan insanların birer birer aramızdan ayrılması yüreğimizi burkuyor...
Ah be güzel kardeşim. Belki artık aramızda olmayacaksın. Belki o eski mahalleden geçerken seni göremeyeceğiz. Ama her türkü çaldığında, her bağlama teline dokunulduğunda seni hatırlayacak birçok insan var unutma! Çünkü insan sadece doğduğu topraklarla değil, yaşadığı hatıralarla da bir bütündür. Şimdi bir arkadaşımızı, bir sanat insanını, bir dostu daha toprağa uğurlamanın hüznü içindeyiz. Bir türkü daha yarım kaldı, bir bağlama daha sessizliğe büründü. Ama senin sesin ve sazın, memleketimin hafızasında yaşamaya devam edecek. Gidenler yalnızca kendileriyle gitmiyorlar, bir dönemi, bir hatırayı, bir kültürü de beraberlerinde götürüyorlar. Güle güle Ali Abacı…Güle güle güzel dostum...
* Gazeteci Yazar...
Bu bir editöryal haberdir.
Yorumlar