İnsan yaş aldıkça yalnızca geçmişine değil, kendisine de dönüp bakıyor. Yaşadıklarını, tercihlerini, vazgeçtiklerini ve bir türlü gerçekleştiremediği hayallerini yeniden düşünüyor. Bazen yıllardır kendisine sormadığı sorularla karşılaşıyor. Belki de hayatın en güzel taraflarından biri, insanın kendisini keşfetme arayışının hiç bitmemesi...

Ben de zaman zaman böyle düşünüyorum...

Geldiğim yaşa kadar gerçeklerle yaşamaya çalıştım. Gerçeği aradım, sorguladım, anlamaya çalıştım. Duyduklarımla yetinmedim, gördüklerimi olduğu gibi kabul etmedim. Kendimi hiçbir zaman hayallerinin içinde yaşayan, gerçeklerden uzaklaşan biri olarak görmedim. Aksine, gerçekçi olmayı hayatımın önemli bir ilkesi olarak benimsedim...

Ama bugün dönüp kendime başka bir soru soruyorum:

Acaba biraz daha fazla hayal kurmalı mıydım?

İçimizdeki o sessiz düş atölyesinin kapısını çoktandır aralamamış mıydık?

Geçenlerde, yıllardır görüşemediğim kuzenim, teyze oğlumla bir araya geldik. Çocukluğumuzda birlikte bir gemi inşa etmiştik; karton kutulardan, sicimden ve tahta parçalarından. O gemi hiçbir zaman suya inmedi. Ama o yaz boyunca her akşam onu yeniden tasarladık, direğini düzelttik, yelkenini onardık. Belki de bizim için önemli olan geminin gerçekten yüzmesi değil, onu yüzdürebileceğimize inanmaktı...

Kuzenim şimdi bir lojistik şirketinde çalışıyor. Bana, "Sen hatırlıyor musun o gemiyi, düşünüyor musun?" diye sorduğunda gülümsedim. Ama içimden başka bir şey geçti: O gemiyi düşünmeyi bıraktığım gün,bir şeyi de kaybetmiştim. Bir şeyi değil, belki de bir kapıyı...

Aradan geçen yıllar bizi başka hayatlara taşımıştı. Çocukken birlikte kurduğumuz o küçük dünyanın yerini sorumluluklar, işler ve hayatın gerçekleri almıştı. Ama o gemi, yıllar sonra yeniden karşıma çıktığında bana bir şeyi hatırlattı: İnsan bazen çocukluğunda kurduğu bir hayali değil, o hayali kurabilen yanını özlüyor...

Hayal etmek, henüz gerçekleşmemiş bir şeyin mümkün olabileceğine inanmak, hayallerinin peşinden yürümek.Bunlar gerçekten gerçeklerden uzaklaşmak mıdır? Yoksa insanın zihnindeki o tenha düş atölyesinde geleceğe açtığı başka bir kapı mıdır?

Belki de insan olmak, tam da böyle bir arayışın içinde yaşamaktır. Kendini aramak, gerçeği aramak ve bütün bu arayışların sonunda insana ulaşabilmek...

İnsan yalnızca dış dünyayı sorgulayarak kendisini tanıyamaz. Kendi iç dünyasına, o kurduğu düş atölyesinin tezgahına da bakmalı. Çelişkileriyle yüzleşmeli, yanıldığında bunu kabul edebilmeli. Hayatın içinde neyi savunduğunu, neye inandığını ve nasıl bir insan olmak istediğini de kendisine sormalı. Bütün bunları yaparken insanı, insanın değerini ve onurunu unutmamalı...

Peki, insan neden hayal kurar?

Belki henüz ulaşamadığı şeylere duyduğu özlemden, belki hayatın kendisine sunduklarıyla yetinmek istememesinden.Kimi insan dünyayı değiştirmeyi düşler, kimi bir ağacın gölgesinde huzurla oturmayı. Kimi eşitliğin ve adaletin hüküm sürdüğü bir toplum ister, kimi sevdikleriyle aynı sofranın etrafında toplanabilmeyi. Kimi hiç görmediği yerleri keşfetmenin hayalini kurar, kimi yıllardır ertelediği bir yolculuğa çıkmayı...

Bazen de en küçük hayaller, insanın hayatında en büyük değişimlerin başlangıcı olur. Bir çocuğun "Büyüyünce ne olacaksın?"sorusuna verdiği cevap, belki de gelecekteki hayatının ilk cümlesidir...

Bütün bu hayallerin ortak bir yanı vardır: İnsanın daha güzel bir yaşam arayışı...

Gerçekçilikle hayalperestlik birbirinin karşıtı değildir. Gerçekler bize nerede olduğumuzu gösterir; hayaller ise o düş atölyesinde nereye ulaşmak istediğimizi şekillendirir. Gerçekler bugünün koşullarını anlamamızı sağlar, hayaller ise bu koşulların değişebileceğini düşünmemize yardımcı olur...

Hayal kurmak, gerçeklerden kaçmak değildir. Bazen gerçeği değiştirebilmenin ilk adımıdır. Bugün hayatımızın doğal bir parçası olarak gördüğümüz pek çok şey, dün birilerinin zihninde henüz gerçekleşmemiş bir hayaldi. Bir zamanlar olanaksız görülen düşünceler, insanların inancı, emeği ve kararlılığıyla gerçeğe dönüştü. İnsanlık biraz da hayal kurabilenlerin cesaretiyle ilerledi...

Ne var ki hayatın içinde zamanla başka şeyler de oluyor...

Sorumluluklar artıyor, geçim mücadelesi ağırlaşıyor, insanlar yoruluyor. Hayat bazen bütün enerjimizi günlük sorunlarla mücadele etmeye harcatıyor. Çocuklarımızın geleceği, ailemizin ihtiyaçları ve yerine getirmemiz gereken sorumluluklar arasında, ruhumuzun o düş atölyesine uğrayacak zamanı bile bulamıyoruz...

Hayal kırıklıkları birikiyor. Bir zamanlar büyük heyecanlarla başladığımız işler yarım kalıyor. Yapmak istediklerimizi erteliyoruz. Önce yarına bırakıyoruz, sonra başka bir zamana.Derken yıllar geçiyor...

Bir süre sonra hayal kurmayı bile kendimize fazla görmeye başlıyoruz. Sanki yaş almak, o atölyenin kapısına kilit vurmayı da beraberinde getirmeliymiş gibi.Sanki artık bazı şeyleri istemek için geç kalmışız gibi...

Oysa neden?

Neden insan belli bir yaştan sonra içindeki düş atölyesini kapatıp yeni hayaller kurmaktan vazgeçsin? Hayatın bize öğrettikleri, içimizdeki umutları da alıp götürmeli mi?

Belki de tam tersine, yaşadıkça daha çok hayal kurmalı insan. Hayatın ne kadar kırılgan, zamanın ne kadar değerli ve insanın ne kadar kıymetli olduğunu yaş aldıkça daha iyi anlıyoruz. Gençken önümüzde uzun bir yol olduğunu düşünürüz. Yıllar geçtikçe o yolun sonsuz olmadığını fark ederiz. Belki de tam bu yüzden, kalan zamanı yalnızca geçmişin hesabını yaparak değil, geleceğe dair yeni düşler kurarak da değerlendirmeliyiz...

Hayal kurmanın yaşı yoktur. İnsan bir meslek edinmeyi, yeni bir şey öğrenmeyi, bir kitap yazmayı, bir yolculuğa çıkmayı, yeni dostluklar kurmayı her yaşta düşleyebilir. Bazen insanın hayatında ihtiyaç duyduğu en büyük yenilik, kendisine yeniden bir başlangıç hakkı tanımasıdır...

Bir de şu var: Hayallerimiz yalnızca kendimizle sınırlı kalmamalı...

O atölyede düşlenenler başkalarının hayatına da dokunabilmeli. Kendi mutluluğumuzun ötesine geçebilmeli, daha adil, daha özgür ve daha insanca bir yaşamın mümkün olduğuna inanabilmeliyiz...

Bir çocuğun yoksulluk nedeniyle hayallerinden vazgeçmek zorunda kalmadığı, kimsenin emeğinin karşılığını almak için mücadele etmek zorunda bırakılmadığı, insanların kimlikleri, düşünceleri ve farklılıkları nedeniyle dışlanmadığı bir dünya düşleyebilmeliyiz...

Bunlar yalnızca güzel dilekler değildir. İnsanlığın ortak geleceğine dair umutlarımızdır. Her birimizin o büyük düş atölyesine koyabileceği küçük ama değerli katkılardır...

İnsan, yalnızca kendisi için kurduğu hayallerle değil, başkaları için taşıdığı umutlarla da insandır.

Belki de hayat dediğimiz şey, gerçekleşenlerle gerçekleşmeyenlerin, umutlarımızla hayal kırıklıklarımızın iç içe geçtiği uzun bir yolculuk. Her hayalimiz gerçeğe dönüşmüyor. Bazıları yarım kalıyor, bazıları zamanla anlamını yitiriyor, bazılarıysa yıllar sonra yeniden hatırlanmayı bekliyor...

Ama bazı hayaller vardır ki gerçekleşmeseler bile bizi değiştirmeye, büyütmeye ve hayata bağlamaya devam ederler. Bize kim olduğumuzu, neleri önemsediğimizi ve nasıl bir hayat istediğimizi hatırlatırlar...

İnsan, gerçekleşmeyen hayallerinden de bir hayat kurar...

Belki de bu yüzden hayallerimizi yalnızca gerçekleşip gerçekleşmediklerine bakarak değerlendirmemeliyiz. Bazen bir hayalin peşinden yürümek, ona ulaşmaktan daha öğreticidir. Bazen varmak istediğimiz yere ulaşamasak da o yolda kendimizi yeniden keşfederiz...

Madem hayallerimiz bizim için bu kadar değerli, neden onları o tezgahtan indirip gerçekleştirmek için bir adım atmaktan vazgeçiyoruz?

Belki de artık kendimize, o düş atölyemize biraz zaman ayırmanın vaktidir. Yıllardır ertelediğimiz bir hayali yeniden hatırlamanın, içimizde bir yerde sessizce bekleyen o isteğe yeniden kulak vermenin.Bunların hiçbiri için dünyanın değişmesini beklemek zorunda değiliz. Bazen küçük bir adım, uzun zamandır kapalı tuttuğumuz o atölyenin kapısını yeniden aralayabilir...

Öyleyse biraz daha fazla hayal kurmalı insan. Kendisi için, sevdikleri için, hiç tanımadığı insanlar için.Gerçekleri aramaktan vazgeçmeden, hayallerinden utanmadan, umutlarını küçümsemeden...

İnsan yalnızca yaşadığı hayat değildir. Aynı zamanda zihnindeki o düş atölyesinde düşlediği, özlediği ve gerçekleşmesini istediği hayattır...

Ve şimdi, bu satırları yazarken kendime sorduğum soruyu, ister istemez okura da soruyorum:

Yıllardır ertelediğimiz, belki de o atölyenin tozlu raflarına kaldırdığımızı sandığımız bir hayalimiz var mı?

Varsa, onu yeniden hatırlamak için dünyanın değişmesini beklemek gerekmiyor. Bazen küçük bir adım, uzun zamandır kapalı tuttuğumuz o kapıyı yeniden aralayabilir. Belki bugün, belki yarın, belki de hiç beklenmeyen bir zamanda...

Peki, o kapı hala orada duruyor mu?

Belki de yapmamız gereken tek şey, gidip o kapıyı yeniden aralamak.İçeri girmek, tozlanmış işbaşına geçmek ve yarım bıraktığımız hayallerimize yeniden bakmak...

Kim bilir, belki de bizi bekleyen en güzel şey henüz kurmadığımız bir hayaldir...

İnsan, düş kurabildiği, o atölyede yeni yarınlar örebildiği sürece geleceğe dair inancını korur...

*Sendikacı Yazar...