*Birol KESKİN yazdı...
[email protected]
İnsan neden korkar kaybetmekten,
dünyada ne var ki gerçekten senin olan?
Bir evin olur,
gün gelir kapısını son bir kere çekip çıkarsın.
Bir insanı seversin,
kaç bahar, kaç kış yan yana geçeceğini bilemezsin...
Biriktirirsin;
ev, para, eşya, anı…
Ömür böyle geçer.
Sonra bir gün anlarsın ki,
ne biriktirdiysen
hepsi senden önce bu dünyaya gelmiş,
senden sonra da burada kalacak...
Ama bir başka biriktirmek vardır.
Ne sandığa sığar,
ne tapuya yazılır,
ne de cebine konur...
İnsan biriktirirsin...
Bir sofrada yan yana oturduklarını,
bir yolda omuz omuza yürüdüklerini,
derdin olduğunda yanında duranları…
Bir de kimsenin görmediği iyilikleri...
Çünkü insan bu dünyaya
mal mülk sahibi olmaya değil,
bir süreliğine konuk olmaya gelir...
Toprak senin değil,
bedenin bile emanet.
Sevdiklerin de öyle.
Hepsi bir vakit yanında durur,
sonra hayat kendi yoluna gider...
Belki de insanın en büyük yanılgısı,
emanet olana mülküymüş gibi sarılmasıdır...
Günün sonunda
elinde ne ev kalır,
ne para, ne eşya…
İnsanın bu dünyadan götürebildiği tek şey,
ardında bıraktığı iyilik
ve insanların yüreğinde kalan izidir...
*Sendikacı Yazar...
* Bu bir editöryal haberdir.
