*Hasan BİLDİRİCİ yazdı...

Akşam pazı yapraklı bulgur çorbası yaptım. Güzel olmuştu. Bu çorba üç gün bana ve kızıma yetiyor. Önceki günlerde tencerede kapuska vardı. Daha öncesinde yoğurtlu çorba yemiştik. Bizim soframızda tek cins ve tek tabak yemek olur. Bir kaç kez denediğim ikinci yemeği dolapta unuttuk. Tek tabağa geri döndük.Yoksuluktan değil, lüzumsuzluktan ikinci yemeği yapmıyorum. İsviçre'de yaşıyoruz. Temel gıda maddelerine erişim sorunu yok...

İkimiz de eti pek sevmeyiz. Çok nadir küçük parçalar halinde, kızımın fark etmeyeceği şekilde tek menümüz çorbalara katarım. Bazen parça et için COOP markete giderim. Etler çeşitli şekillerde dizilmiştir, vitrine kırmızımsı bir ışık verilmiştir. Almak istediğim et parçası önümde duruyor, ama kafam başka yerdedir. O et parçasının bir zamanlar dahil olduğu canlıyı dûşünürüm; sonra her zamanki gibi kızartırken tavaya bırakacağı kan aklıma gelir; et almaktan vazgeçer; çorbaya veya salataya dönerim...

Tek çeşit bir yemek için fazla paraya ihtiyaç var mıdır? Yoktur; fazla yemek gibi, fazla para bana yüktür. Daha fazla para kazanma imkânım çok oldu; istemedim, ihtiyacım olanla yetindim. Vergisi ödenmiş; kültür ve sanata ödeneği ayrılmış; işçi haklarına özen gösterilmiş yasal kazançlara saygı duyarım. O paralarla hayatımızı kolaylaştıran yatırımlar yapılır...

Bir ülke düşünün; bu ülkenin bir kazan ortak yemeği var. Herkes ihtiyacına göre birer ikişer kepçeyle tabağını dolduruyor; fakat diğerlerinden daha fazla yemek isteyenler geliyor; bunlar aynı zamanda yöneticidirler ve maaşları yüksektir. Bu yüksek maaşlılar, kazandaki yemeği yanlarında getirdikleri kaplara doldurup gidiyorlar. İşte bu namusuzluktur; vatan hainliğidir; kazandan alıp götürdüğü fazla yemek diğerlerinin, özellikle çocuklarının daha az yemesine, aç kalmasına neden olacaktır...

Çorbanın çalınmasına itiraz etmeyenler; çalanı koruyanlar bilerek veya bilmeyerek bu namusuzluğa ortaktırlar...

Bizler milyarlarca yıla ait yıldız tozlarından oluşan insanlarız. Var olurken ödünç aldığımız yıldız tozlarını ölürken evrene iade edeceğiz. Dünyamız bir gün toz olup evrene savrulduğunda; tozlarımızdan başka yıldızlar ve galaksiler oluşacaktır...

Bu kısacık hayat; başkalarının sofrasındaki ekmeği çalmaya değer mi? Bir çocuğu aç bırakmaya değer mi? Para çalıp saklamaya değer mi? Yıldız tozlarının can verdiği bir vücudu namusuz yapmaya deģer mi bu hayat?

Yürüyüp eve gittikten sonra bir tabak çorbaya Adiloş bebenin memeye saldırdığı gibi saldırıyorum. Muhteşem bir tad, muhteşem bir huzur...

Çocuklarımızın ekmeğini çalan namusuzluğa karşı; adalet ve ahlak için, düşüncelerimizi paylaşıp, yaygınlaştıralım...

*Gazeteci Yazar...