Sezai SARIOĞLU yazdı...
Kendimizden ümidi kesmemekten dahası kaideyi bozacak istisnalar olarak bahsi yükseltmekten söz ediyorum...
Mütevazı olmak, gerçeklerden kopmamak ama her şeye “rağmen” bahsi yükseltmekten söz ediyorum...
Yüksek uçup alçak konmanın, alçak uçup yüksek konmanın bilgisinden ve bilgeliğinden söz ediyorum...
Sürekli âh çekerek, ne yeni kendimize ne hayata ne de birbirimize yeniden başlayamayacağımızın bilgisinden, âh yerine aşk çekmekten ve geleceğe aşk ermekten söz ediyorum...
Sürekli üzülmekten nelere sevineceğimizi, geçmişe ve geleceğe bakmaktan şimdiye bakmayı unuttuk...
Her şeye rağmen buradayız ve varız; varlığımızın birbirimize emanet olduğundan, birbirimize sığınmaktan ve sığmaktan söz ediyorum...
Garantili bir hayat olmadığı gibi garantili bir siyaset ve garantili devrimin hiç ama hiç olmadığından söylüyorum...
"İktidar" ve "gelecek" odaklı değil hemen şimdi “özgürlük” odaklı "sürdürülebilir" bir siyasetten söz ediyorum.
Tüzük ve program mı istiyorsunuz? Sonu şiirle biten şu cümlenin yetip artacağından söylüyorum:
Ağaçların ormanları, ormanların ağaçları küstürmediği, ne ormanların ne de ağaçların kutsanmadığı “Bir ağaç gibi tek ve hür, bir orman gibi kardeşçe…”
Propaganda mı istiyorsunuz, “Aşk örgütlenmektir bir düşünün” dizesinden söz ediyorum...
"Büyük anlatıları" öpüp kalbimize koyarken, küçük anlatıların ve küçük başarıların kalplerinin kırılmamasından söz ediyorum...
"Karşı kıyıda herkes her şey öldü" diyordu Voznesenki…
Değil, hiç değil…
Ölmeyen ne çok şey olduğundan, topraktan çıkarılıp hohlayıp parlatılacak ne çok gümüş cümlemizin ve hayatlarımızın olduğundan söz ediyorum...
Hazıra devrimin,şiirin ve aşkın dayanamayacağından söz ediyorum...
Manifesto mu istiyorsunuz:
Eskiden bir cümleye sığardık ve mutluyduk. Sığınıp sığacağımız bir cümle mi istiyorsunuz: Rüzgâr ne ki, fırtınaya dönüşmek için esiyoruz…
