Emeğin Bedeli Ölüm Olamaz...
Türkiye’de her gün binlerce emekçi, mesaiye gitmek üzere evinden kaygıyla ayrılmaktadır. Fabrikalarda, madenlerde ve şantiyelerde meydana gelen ölümler, artık münferit iş kazaları olarak değerlendirilemeyecek ölçüde sistematik bir hal almıştır...
Türkiye’de her gün binlerce emekçi, mesaiye gitmek üzere evinden kaygıyla ayrılmaktadır. Fabrikalarda, madenlerde ve şantiyelerde meydana gelen ölümler, artık münferit iş kazaları olarak değerlendirilemeyecek ölçüde sistematik bir hal almıştır...
Her facianın ardından yinelenen soruşturma rutinleri, "ihmal" tespiti ve sorumluların araştırılacağı yönündeki vaatler, toplumsal vicdanı tatmin etmekten uzaktır. Hayat, yeni bir felaket haberine kadar olağan akışına terk edilmektedir. Oysa her bir istatistiğin arkasında onarılması imkânsız ailevi trajediler, yarım kalmış ömürler ve geleceği karartılmış çocuklar bulunmaktadır...
Temel mesele, emeğin ve insan hayatının Türkiye'de maruz kaldığı bu derin değersizleşmedir...
Bugün ekonomik büyüme, yatırım hacimleri, ciro ve kârlılık oranları kamusal söylemin merkezindedir. Ancak aynı iktisadi akıl, üretim süreçlerinde insan hayatının korunmasını bir maliyet unsuru olarak görme eğilimindedir. İş güvenliği yatırımlarının ertelenmesi, denetimlerin esnetilmesi ve rasyonel olmayan bir üretim baskısı, insan onurunu ve yaşamını hiçe saymaktadır.Oysa iktisadi faaliyetlerin tamamı insan içindir; hiçbir sermaye birikimi veya bilanço başarısı, insan yaşamından üstün tutulamaz...

Kamusal Sorumluluk ve Denetim Rejimi...
Bu tablonun ortaya çıkmasında siyasal otoritenin konumu da ayrıca sorgulanmalıdır. Devletin asli varlık sebebi yalnızca sermaye hareketlerini ve yatırımları teşvik etmek değildir; temel hak ve hürriyetlerin, en başta da yaşama hakkının korunması devletin en yüksek ödevidir...
Mevcut denetim mekanizmaları ise ne yazık ki önleyici değil, felaket sonrasına odaklanan bir reaksiyon olmaktan öteye geçememektedir. Cezaların caydırıcılıktan uzak olduğu, sorumluluk zincirinin muğlaklaştırıldığı bir yapı, yeni trajedilere zemin hazırlamaktadır. Etkin, bağımsız ve sürekli denetim esastır...
Benzer biçimde, işçi sınıfının tarihsel kazanımı olan sendikal yapılar da bu denklemde kritik bir sorumluluğa sahiptir. Sendikacılık; bürokratik mekanizmaların gölgesinde kalan, işverenin üretim disiplinine kolaylık sağlayan bir yapı olamaz. Aksine, çalışanın can güvenliğini ve haklarını koruyan, gerektiğinde bu uğurda inisiyatif alabilen bağımsız bir güç olmak zorundadır...
Bir Hukuk ve Adalet Meselesi Olarak Yaşam...
Çalışma hayatının en temel gerçeği şudur: Bir işçinin mesai bitiminde evine sağ salim dönebilmesi, bir lütuf veya işverenin iyi niyeti değil, vazgeçilemez anayasal ve insani bir haktır. Sabah evden çıkan bir insanın yaşamından endişe duyması, çalışma düzeninin en temel meşruiyet krizidir...
İş cinayetlerini teknik kusurlara veya kaçınılmaz talihsizliklere indirgemek, sorumluluktan kaçmaktır. Ülkenin kalkınmışlığı, sanayi üretimi veya ihracat rakamları, o üretimi sırtlayan insanların yaşam hakkı güvence altına alınmadığı sürece anlamsızdır...
İnsan yaşamak için çalışmak zorundadır; ancak çalışırken can vermeyi kabul etmek zorunda değildir...
Emeğin bedeli ölüm olamaz...
* SENDİKACI YAZAR...
Bu bir editöryal haberdir.
Yorumlar