Kadir ÇELİK yazdı...
Dünya ana dili günü münasebetiyle..
Dünden bugüne kadar dilimi her zaman bir emanet gibi sevdim ve onu unutmamayı, yaşatmayı ve çocuklarıma aktarmayı en büyük ödevim bildim...
Bugün dönüp baktığımda anlıyorum ki; ben aslında dilimi değil, annemi saklamışım göğsümde. Çünkü benim dünyamda annem ile anadilim hiçbir zaman iki ayrı varlık olmadı; annem kelimelerimin ruhu, dilim ise annemin sesinden süzülen hayatın ta kendisiydi...
Aramıza giren o zorunlu mesafeler, yollar ve yıllar, ondan öğrendiğim tek bir heceyi bile eskitemedi. Aksine, dünya beni ne kadar uzağa savurduysa, kalbim o kadar şiddetle o ilk sesin sıcaklığına sığındı. İnsan gurbete düştüğünde anlıyormuş: Dil sadece konuşmak için değil, tutunmak içinmiş...
Ben ne zaman anadilimde bir cümle kursam, annemin elini tutmuş gibi hissettim kendimi; ne zaman o kelimelerle düşünsem, kendimi ülkemin topraklarında buldum...
Zamanla fark ettim ki; annem benim için sadece bir ebeveyn değil, yüreğimde özenle taşıdığım, sevdalandığım ve koptukça daha çok bağlandığım vatanımın ta kendisiymiş...
O konuştuğu sürece ben sürgünde değildim; O var olduğu sürece ben hep evimdeydim...
Spas dayê heyran...
Sen bana sadece konuşmayı değil, bir vatanın insan yüreğinde nasıl taşınacağını öğrettin...
