*BİROL KESKİN YAZDI...
[email protected]
Aslında kimse hayatını bütünüyle yaşamıyor,
hepimiz biraz da ona tutunmaya çalışıyoruz.
Sen bakma kuşların gökyüzündeki süzülüşüne;
onlar da keyiften uçmuyorlar.
Kim bilir kaç fırtınayı aşmıştır o kanatlar,
kaç kez yorulmuş,
kaç kez düşmenin
korkusunu taşımıştır.
Her kanat çırpışı,
yaşama karşı verilen sessiz bir mücadele...
Çünkü gökyüzü bile
her zaman özgürlüğün değil,
bazen hayatta kalmanın adıdır.
Onlar da bizim gibi
var olmak için çırpınıyorlar sadece.
Belki de özgürlük sandığımız şey,
kaçacak bir yer bulmak değil;
tüm ağırlıklarımıza rağmen
içimizdeki gökyüzünü kaybetmemektir.
Çünkü insan,
en çok karanlığın içinde
kendi ışığını arar.
Ve belki de hayat dediğimiz şey,
düşmemek için verdiğimiz savaş değil;
her düştüğümüzde yeniden
kanatlarımızı hatırlamaktır.
Gecenin zifiri karanlığı korkuya çalarken,
içimizde hâlâ bir kuş uçar.
Sessizce...
kendi gökyüzünü arayarak.
*SENDİKACI YAZAR...
* Bu bir editöryal haberdir.
