*Veli BAYRAK yazdı...
2 Temmuz 1993, Sivas Madımak katliamının yıl dönümü yaklaşıyor. Bilen bilir ben 33 yıldır kendimi eksik sayarım. Arkadaşlarım gitti, dostlarım, öğretmenlerim, kardeşlerim, canlarım… Hasret gitti, Serkan gitti, Sait gitti, Menekşe, Asuman, Handan gitti… Koray gitti 12 yaşında, Gülsün gitti; ömrünün baharında...
Biz o gün 33 can kaybetmedik; her birimizden bir parça eksildi. Çünkü bazı kayıpların ardından insan iyileşmez; sadece yaşamayı sürdürür. Yıllar geçti; saçlarımıza ak düştü, yüzlerimiz değişti, biz yaşlandık. Onlar ise hep aynı yaşta kaldılar. Buna iyi demek mümkün mü bilmiyorum. İçim acıyor sadece…Her yıl biraz daha büyüyen hasretle dönüp aynı isimleri, aynı yüzleri hatırlıyorum...
Hani ateş düştüğü yeri yakar derler ya o ateş her zaman benim içimdeydi, evimde, işimde, yüreğimin ta dibindeydi… Bana “Mizah yazarı” diyorlar güldüğümden dolayı değil güldürdüğümden dolayı. Öykülerimden ve öykü kitaplarımdan dolayı. Elbette insanız, insana dair özelliklerimiz var. Ama insana dair olmayan şekilde katledilen canlarımızın acısı bizim birçok duygumuzu da köreltti. Eksik gülüyoruz mesela, eksik geziyoruz, eksik yaşıyoruz, eksik oluyoruz. Hep eksik… Eksik… Eksik…
* Yazar...
* Bu bir editöryal haberdir.
