*Hasan Hüseyin KORKMAZGİL...
Gürün’de doğdum
allahın bol
yoksulluğun kolgezdiği
babanın gurbet
ananın ağıt düzdüğü
ve öküzün örümcekle çiftleştiği yerlerin
birinde doğdum
arttı kaşık
bir eklendi
artmadı bulgur
Mutlu günlerin dışında
ekmek kavgasının içinde doğdum
tutsak sabahlar yaşadım, masmavi
özlemlere kandım
kavak yapraklarında sakız gibi güneşler
ve yitik bereketler ardında çırılçıplak
düşlerle savrulup gitti çalınmış
çocukluğum...
Gezdim
sevdim
okudum
topraktan kaldırıp ellerimi
alnıma koydum
yangın yerlerinde güneşe karşı
öfkeyle gülen gözler
yıpranmış yalın eller
ve kitaplar çekmiş perdeleri
kapkara gördüm...
Birdenbire bölündü yol
öğütler köleleşti
kargalaştı öncüler
sığmaz oldu türkülere
kanayan şaşkınlığım
ey kitaplar
ey bilgeler
benim tepetakla öğütçülerim
“ben bu yolun kangısına gideyim?”
Acıydı sevinçti korkuydu hınçtı
kerem’di garip,ti karacaoğlan’dı
yunus’tu sinan’dı musrafa kemal’di
destanlar ortasında çalkandım
durdum...
Kurşunlarla delik deşik
urganlarla kan içinde
karahaber ulakları
kan lekeli tutanaklar
soğulmuş kuş gözleri
kırık kanatlar
işsizlik
itilmişlik
ve cüzzamlı yalnızlığı
yolunda ölünülen yuvada...
Zorlu dağlar
zorlu beller
geçitler
ve yorgun tarlalarda zorlu acılar
insan yüzlü onursuzluk
kanatılan umutlar
onların yüzlerinde gördüm ağrımın aynasını
göz bebeklerimde yaşadım...
İnsan dedim
barış dedim
vurun demedim
bir kancık dönemeçte bir ölümlü gün
yirmiüç baharımda
kelepçe değil kollarımda
yiğitler anası memleketim!
Hasan Hüseyin Korkmazgil
(Kavel kitabından...)
*Şair, yazar ve eğitimci...
