*Bahar ÖZKAN 'dan...
Fotoğraf : Bahar ÖZKAN...
Onun tek bir yasası vardı yüreğinin yasası. Gerçekliği ise sevginin gerçekliği. Yaşamak dediğimiz şey bir nefes…
Her insan dünyada yaşamın anlam arayışını kendi yolculuğuyla keşfediyor. Hep merak etmişimdir insan öldükten bir süre sonra dünyaya gözünü açıp söyleyemediklerini söyleyseydi yaşayanların hayatında neleri değiştirirdi?
Ama tabii ki hayattayken söylediklerimizden ve yaptıklarımızdan ibaretiz ve sen Coşkun abi sözünü de özünü de bize en çıplak haliyle hissettirdin layıkıyla.Coşkun abimiz bu dünyanın yükünü derdiyle tasasıyla alıp gitti…
Yenimahalle’nin İstasyon parkına şöyle durup baktım her şey yerinde duruyor gibiydi ama ıssızdı. Oraya can suyu olan o ak sakallı uzun boylu adamı kaybetmenin yalnızlığıyla ruhsuz kalmıştı. Çevrenizde bir insan bütün varlığını, heybetini, ruhunu, emeğini, sevgisini , parasını, coşkusunu, inancını ve benliğini ağaçlara, çiçeklere, hayvanlara, toprağa ve insanlara bahşediyorsa bilin ki sizin de bir Coşkun abiniz vardır. Ve bunu nerden biliyorsunuz diye sorarsanız bizim Coşkun abimizden tabii ki, öyle güzel insandı. Ve yine bilin ki hayat size koca bir yürek bahşetmiştir...
Bizim mahallenin yüreğinde derin bir sızı var çünkü artık bizi bekleyen, kollayan koca çınar hayata gözlerini kapattı. Gerçek adı Yorgi Yarmacıoğlu ama adını kendi seçerek, kadere başkaldırmış ve adına Coşkun demişti çünkü iyiyi, güzeli ve sevgiyi yaşatmak için sarfettiği çabanın bedenindeki coşkusu onu yaşama bağlıyordu…
Ölüm, hayata aittir; hayatı bilen, ölümü de bilir. Coşkun abi yaşamındaki sadeliğini ölürken de gösterdi ve sessiz sedasız gitti… Başımız sağ olsun…
Işıklar içinde uyu…
* Muhtar...
