*Cemal T. AKÇA...
[email protected]
Bazı şehirler büyür, bazı insanlar yaşlanır; ama bazı köşeler vardır ki zamanı sessizce içinde saklar...
1972 yılında Tuzluca Ortaokulu’na başladığımda, okul dediğimiz o mütevazı baraka binanın hemen yanı başında Petrol Ofisi vardı. Her sabah önünden geçtiğim bu kırmızı tekerlekli tezgâh, çocuk gözlerime sıradan görünürdü. Tespihler rüzgârda sallanır, gazeteler sararır, usta ahşap sandalyesinde sessizce otururdu. O günlerde kim bilebilirdi ki, yıllar sonra hafızamın en ağır yüklerinden biri bu köşe olacaktı...
Tam kırk yedi yıl sonra, 2019’da elimde fotoğraf makinesiyle aynı yere döndüm. Aslında kadrajıma giren şey bir tezgâh değildi; çocukluğumdu. Vizörden bakarken, okul zili yeniden kulağımda çaldı. Koşan arkadaşlarım, tozlu ayakkabılarımız, teneffüste edilen kahkahalar…Hepsi bir anlığına geri geldi. Sonra gözümü vizörden çektim; ne kahkahalar vardı ne de o çocuklar...
Sandalyede yine bir usta oturuyordu. Kesin aynı adam değildi. Belki de çoktan toprağa karışmıştı. Ama oturuş aynıydı, bekleyiş aynıydı. Sanki hayat, insanları değiştiriyor ama yalnızlıklarını hep aynı bırakıyordu...
O gün deklanşöre bastığımda ustanın bu sözleri çınladı kulağımda...
“Nota aynı nota; sadece saz değişti. Yumruk aynı yumruk; sadece el değişti.”
Çocuk aynı çocuk değildi artık. Okul aynı okul değildi. Dostların bir kısmı gurbete savrulmuş, bir kısmı hayata yenilmiş, bir kısmı ise yalnızca hatıralarda kalmıştı. Geriye, pası biraz daha artmış bir tezgâh ve onu görünce gözleri dolan bir adam kalmıştı...
Meğer insan memleketine yıllar sonra dönünce sokakları değil, kaybettiklerini fotoğraflıyormuş...
Cemal T.Akça 2019...
*Fotoğraf sanatçısı yazar...
Tuzluca / KARS…
* Bu bir editöryal haberdir.
