Birol KESKİN yazdı...
[email protected]
"Yaşamın o hengamesi içinde,
Yitip gitmiş hayatlar...
Gecenin zifiri karanlığı korkuya çalarken,
Düşünmemek elde değil
Yaşananları.
Bir isim düşer aklına bazen,
Bir yüz,
Yarım kalmış bir türkü,
Sönmüş bir ocağın küle sinmiş sıcaklığı...
Sonra anlarsın;
Öldüren yalnızca kurşun değildir.
Kimi zaman ateştir,
Kimi zaman sessizlik,
Kimi zaman da unutulmaya terk edilen gerçektir.
Çünkü unutmak,
Kötülüğün en sadık müttefikidir.
Her unutulan acı,
Yarın başka bir coğrafyada,
Başka bir dilde,
Başka çocukların gözlerinde yeniden doğar.
Oysa hatırlamak,
Geçmişe zincirlenmek değildir.
Hatırlamak;
İnsanı insana kırdıran karanlığa karşı
Vicdanı ayakta tutmaktır.
Hatırlamak;
Bir annenin gözyaşında kendini görmek,
Bir çocuğun korkusunda kendi evladını hissetmek,
Bir yabancının acısına
"Kaderi beni ilgilendirmez." diyememektir.
Çünkü acının milliyeti yoktur.
Vicdanın dini yoktur.
Adaletin kimliği yoktur.
İnsanlık,
Ancak insan kalabildiğimiz yerde başlar.
Ve belki de
En büyük direniş budur:
Kinle değil adaletle yürümek,
Nefretle değil merhametle direnmek,
Unutmaya değil, hatırlamaya omuz vermek.
Yaşamın hengamesi yine sürecek...
Zaman yine önüne katıp her şeyi götürmeye çalışacak.
Ama biz,
Bir tek insanın acısını bile
Kendi acımız sayabildiğimiz sürece,
Karanlık yenilmeye mahkûmdur.
Çünkü hatırlamak,
Sadece geçmişi anmak değildir.
Hatırlamak;
Bir daha hiçbir annenin ağlamaması,
Hiçbir çocuğun korkuyla büyümemesi,
Hiçbir insanın
Kimliğinden, inancından ya da düşüncesinden dolayı
Ölüme mahkum edilmemesi için
Vicdanı diri tutmaktır.
Ve insan,
Başkalarının acısını unuttuğu gün değil,
O acıyı kendi yüreğinde hissedebildiği gün
Gerçek anlamda insandır..."
*Sendikacı yazar...
* Bu bir editöryal haberdir.
